پاسخ

نمی بینمت در ایینه ی روان گردانم
 هنوز کنار دستم هستی
 می دانم
 به گوشه ی چشمم تویی
 هر چه سر می گردانم
 روی شقیقه ی سمت راست
 شکل موی ابرویی که بلند شده باشد
نه خاطره . نه خطر
 نه یادداشت ،‌ نه تصویر
 چقدر همرنگ اند
 ابروی بلند من
 گیسوی کوتاه تو
 اگر نگاهت را بدزدم
سرخ می شود گونه ات از شرم دیگری
 از راه دور می بویمت
 عطر کبود گل عنبری

  

 بالای صفحه