رفتن

دلی به روشنی باغ ارغوان دارم
که با طلوع صدا می کند هزاران را
 و چشم های من آن چشمه های تنهایی ست
به دست سوخته نیلوفران رود آرام
و پای بر فلقی سبز
 وه چه بیدارم
شکوه قله چه بیهوده است
 و این سلوک حقیر
برای رفتن باید همیشه جاری بود
و در تمامی ظلمت
 شکوه سرخ گلی شد

  

 بالای صفحه