خسرو نکونام


زوال

خورشید زندگی غروب کرد
من ماندم و کلبه ی محزون قلب خویش
تنها دل خوشم به مهتاب عشق تو
ای وای اگر تکه ابری کشد به پیش

 

بالای صفحه