هستی

چشمه ی پیری است
 در انتهای راه کویر
 باید گذشت از این راه ؟
 این مرد راه
 صبوری و تسلیم
 جاری ست
در رگش
 بر هوتیان کلافه ی تنهایی
 باید ز راه مانده ، گذشتن
 باید که سرافراز به چشمه رسیدن
 این چشمه در انتظار عبث نیست

  

 بالای صفحه