افسانه

من از افسانه می ایم پُر خکم
 پُراز تردیدی بی پیدا
 پُراز وحشت چه با ارزش ولیکن آخرش رسوا
 پُر از دیوانگی گریه
پُر از تکرار بی حاصل
 من از افسانه می ایم
 ولیکن نیستم لیلا
 میان عشق و عقل خود کدامین را کنم رسوا
 من از افسانه می ایم
 پُره سیبم کجای تو.
  

 بالای صفحه