سکوت دلنشین

سکوت غوغا می کند
گوئی در بیابانی دور نشسته ایم
نه منظره ای
نه پرواز دلنشین شعف انگیز پرنده ای
باید به داستان سرد شن زار فرو رفت
هر چندگاه یکبار
تلفن در افسانه زنگ می نشیند
و صدای کوچکی مانند باز شدن در کشوئی بگوش می رسد
آه؛ صدای خنده انسان باد می آید
در باز شد
سکوت لحظه ای بخود لرزید
من عاشق سکوتی هستم
که همراه با آسمان و آ فتاب و جنگل باشد
یا بیا با نی با خارهای انبوه زیبایش
کتابی از شاعری خارجی مرا در ستاره تجربه ابری می کند
بدینسان سکوت برایم دلنشین ا ست
اینجا همه ی روز اینگونه نیست
گاهی سکوت در هم می شکند
آنهم دلنشین ا ست
امواج دلربای سرو صدا ی دوستان
در این برهوت دل را به شعف وا می دارد
نمی دانم هنوز برف می بارد یا نه
روز نامه ها چه نو شته اند
تلویزیون چه می گو ید
رادیو چه برنامه ای دارد
تنها صدای شمارش ملایم دقیق اسکناس می درخشد
آسمان گویا لبخند بره های دیروز را شکفته است
و برف به آرامی لبخند ستاره
بر قلب خیا بان و ساختمان ها می نشیند
آه؛ دلم از شعر لبریز است







 

 بالای صفحه