حجم سپید تعطیلی

خاک منتظر امروز در آهنگ قلل برفی بیست و سوم بهمن متشکل می گردد
نسیم ترد سکوت گلهای قالی در تفکر روشنائی می درخشد
یخ بینائی ساعت نه در آغاز بیداری ؛ سنگ می شود
آ سمان صاف آفتابی در عمق در یای چشمانم شکل می گیرد
دست و صورتم را با آب زمردین در حجم در خشان مزرعه زمان می کارم
صبحانه در اتاق جهان با نان و پنیر و جای شیرین روحی صدیق می یابد
فضای سالن عادت با ما در حضورصبحانه سادگی به تپش می افتد
فریزر کهنسال یخچال زندگی در چشم یخ های مزا حم بی تابی می کند
داستان در شکسته فریزر مانوس آشپز خانه چشمانی غلیظ می یابد
همسرم هندسه ی خیس کاشی های سفید نظافت را جاری می کند
؛؛؛؛؛
کو شه و کنارها
زیر گلدانها
توی کمد ها
زیر کمدها
؛؛؛؛
من با شعر هائی از ناظم حکمت در عطر دلاویز اندیشه ی آرامش می نشینم
؛؛؛؛
تلویزیون مرکز انتشارجهان متلاطم خیر و شر است
؛؛؛؛
بر می خیزم
همه ی زمان بر می خیزد
آسمان بر می خیزد
سرما ی بیرون می در خشد
اسکلت ساختمانی در بیرون ؛ آسمان را مشبک می کند
گلهای سبز داخل سالن؛ بهاری همیشه آورده اند
کلمات رنگارنگ در ذهن خیابان کمر بندی به بلوغ می رسند
باز اندیشه ی زمان در سالن تعطیلی شکوفه می کند







 

 بالای صفحه