صلیب شب

شب دزدانه به ماه می نگرد
خیابان در نگاه ماه می خوابد
آنطرف خیابان شبی ظلمانی میخندد
شبی با تپه های شن
صدای کسی نمی آید
من می فهمم که باید آدمها را دوست بدارم
روز را
خورشید را
شب را
اشغالدانی در شب پر است
رفتگران گویا اینجا را از یاد برده اند
شب را در این قسمت خیابان
من با خودکار آبی بخاطر می سپارم
کلمات شب زیباست
شب بدون اشغالدانی پر زیباست
تصویر شب در شب زیباست
کلمه ی شب در سکوت جلوه گری می کند
تصویر شبانه ی سکوت پر معناست
پرندگان شب خیابان را در رویا می جویند
آسمان هم می داند
که شب نان خود را می خورد
آب خود را می خورد
وصلیب خود را بر دوش میکشد

  

 بالای صفحه