دلم هواي سبزه كرده است
توآينه بدست سبزه ای
مرا به آسمان ببر
اگرچه چشمه سار هم درون قلب جنگلی
ترانه ي نياز ساز مي كند
ترا نمي توان شكست
مرا هميشه دردرون خا طرت بكار
درون زندگی
درون مرگ هم ستا ره ها زنده اند
نواي آفتاب درپي غروب راه مي برد
چه سنگ لحظه ای
چه چشم خسته ای
هماره در درون چشم جاده بوده ام
دوباره ام ترا فرشته جلوه مي دهم
چه چشمهاي پر طراوتی
چه غنچه اي درون چهر ه ای
مرا به آسمان ببر
به آفتاب روزوشب
