ترانه ی ابدی
وقتی از مرگ موقت دیشب به سمت زندگی روییدم
یک دانه ی دیگر از انار عمرم ریخته بود
بی تمایل قلبم
همچنانکه دیگران
جاری در لحظه های گذران گریزناپذیر
بی آنکه همدیگر را دیده باشیم؛ همدیگر را بشناسیم
در عواطف و آروزهای گوناگون
در ذوستی و دشمنی های متفاوت
در صداقت ها و نیرنگها
حسادتها و گذشتها
روزها و لحظات یکی بعد از دیگری می میرند
ما بتدریج به مامن ابدی می ریزیم
در انتهای هر لحظه در قضاوت همدیگر فرو میرویم
تنها گاهی به حسرت انگشت به دندان میگزیم
سنگ تامل بر زمین می افکنیم
در آرزوی جبران خطاها بر دشت قلبمان؛ باران اندوه می باریم
مرا در گرمای دلپذیر آفتاب باران به خاک بسپارید
در نیزارهای پرنده و شبنم
در لبخند پهناور سکوت رویائی کویر
|
