رسالت

آنم به کام خویش گواراست در این عبور
کز تیغ مهر خویش بدرم ز سنگ مکر
راهی به باغ دل
بنشانمش درونش تخم محبتی
زآن روی که دست گیرد فردای مانده راهی
؛
اینه ای بسازم از شیشه تنم
گیرم به راه خویش
در آن هر آنچه دیدم
نقبی زنم به فکر
؛
وآنگاه نمایمش؛
عریان به چشمها
درون را به عبور
راهی گشایمش به تفکر به هر کسی
؛
بنمایمش نمایان
- چاهی
- پرتگاهی
- راهی بسوی فردا
- دستی به باغ امید
؛
آن سان بر آرم از خویش
ایمان رستنی
کز شمع سبزه ام
روشن شود جهان
؛
باید به خود گشود
چنان قله ای بلند
کز خاک دست گیرد تا کهکشان جاوید
؛
آنم به کام خوشتر
جانی رهاندن از دام





  

 بالای صفحه