قاسم حسن نژاد


شوریدگی

توپ بلند ماه
بر چادر نیلی پهناور
چشمان عارفانه ی دریائی
با قله هی نور
تا دورهای جنگل بیداری
؛
با قلب من چه رفت؟
که اینگونه پاره پاره سخن دارد:
دریا گشوده از غم بارانم
هر کوی هر کمر


 

بالای صفحه