لبخند تیره
ایمان دارم به باد
به درختانی كه در رقصند
غروب با چشمان گیرایش فرا می اید
در كنار قلبم می نشیند
وقصه میگوید
پسرك باز یگوش ـ گاه و بی گاه
در چهارچوب نگاه خا كستریم می نشیند
ومرااز تنهایی محض بیرون می آورد
طرح سكوت با پروازكلاغ ترك بر می دارد
وزندگی در همین چهارچوب با بیرون طرحی دلخواه رسم می كند
تمام شكوه بیرون را
شبی كه به آرامی می اید- همه را در برمی گیرد
من- اورا-شبی دیگر می نامم
لبخند تیره
|
