به طرف غروب

به ریل های قطار می رسیم
دو خط موازی در اینه سنگ آ سمان بعداز ظهر
تا چشم كار می كند
دو سرباز بالا می روند
دو سرباز بطرف جنوب می دویدند
در باغ جوان خنده
جاده دو طرفه
جاده نور افشان
من با غضب دردروغ چشم هایش در تصویرمی نگرم
به او می فهمانم
كه تو زمانی چون من گمنام می زیستی
حالا در سنگ سخت فراموشی می روئی
مینی بوس بسر عت در خط جاده صبر پیش می رود
ما بطرف منزل تكرار در حركتیم
زندگی به عقب بر نمی گردد
مانند نگاه ریل ها ی قطار
در چشم اندازی دور دست
مانند گندم هائی كه سبز می شوند
مانند خورشید كه بطرف غروب پیش می رود
لختی ایستادن و دنیا را در توقف نگریستن
نگاه روز تغییر می كند
بویژه در جاده ای كه بسمت منزل مانوس منتهی می گردد
روزی با شكوه-
ساعات بعد از ظهرش را سپری می كند
شعر نگاه متحرك روز در نگاه آفتاب است
در تاریك روشن خورشید

  

 بالای صفحه