یاد داشت غروب
در برابر جام جهان نمای تلویزیون
درچارچوب اتاق جهانم
در برابر گلدان های كوچك وبزرگ
وآن گل پیچك سبز رنگ
همه ی غروب را جستجو می كنم
وپنجره را بسوی آسمان و پنجره ی بسته ی همسا یه می گشایم
سكوت باریك در كوچه با سر و صدای بچه ها ترك بر میدارد
وآسمان لبخند تیره اش را بسوی قلبم می گشاید
كولر دستی باد خنك را در خیابان جانم به پرواز در می آورد
بر گلزار قالی ماشینی مورچه وار ترانه می خوانم
اذان مغرب شمیم ملكوتی را در تمام فضا می پراكند
و غروب آرام آرام در شب محو می شود
|
