کوچ

 آسمان تا صبح باریده ست
 شهر تهران شال برفش دور گردن
 دست ها در جیب
 می لرزد
 گاه چرتش می رباید خواب می بیند
 خواب تابستان خرمشهر
روی برف هره رد پنجه ای پیداست
 وه خدای من چه می بینم
 گربه ای با بچه ی بورش
از لب بام دو سه همسایه آنسوتر
 تا نهفت خلوت گلخانه کوچیده ست

  

 بالای صفحه