یاران

اما
 در روزگار ما
 آنان که درد را تنها نقابی
 بر چهره داشتند
 بر عشق
 راهی نیافتند
شمشیر باورم
 دویار این نباید و هرگز را
چندان شکافت تا
 یاران سرنوشت
از آن گذر کنند
 من
 تاریخ این قبیله را باری
زان پیشتر که نامی شایسته برگزیند
از بر می دانستم
 در این قبیله ایین قربانی را
 در مسلخ بزرگ گرامی می دارند
صفهای سجده انبوهست و
 فواره ها رنگین
 وقتیکه خنجر
خم شد در استخوانم گفتم
 پس مرزهای حنجره ات اینک
تا دورهای دور گذر کرده ست
 و فریادت
 در سرزمین باور ناباوران
 سفر
 در معبر زمان
یاران چراغ بیفروزید
تا مردی که د خیال پناهیده
راهی به سوی نور گشاید
و زندگی
 زن را و عشق را
 همراه زندگان بسراید


  

 بالای صفحه