عاشقانه 8

 چه خوبی ای زرد پی « آشیل »
 که مرا به قله ی رفیع دوست رهنمون شدی
 چه رحمت باز یافته ای .
 چون از معبر باریک می گذشتم
دریافتم
که من
 نخستین مردی نیستم که برین شکوه ره می یابم
اما چون به سختان باز پس می نگرم
 و معبد را ، فراز آشیانه عقاب می بینم .
بر آستان معبد سجده می کنم .
که :
 من نخستین مردی نیستم که برین شکوه ره می یابم .
خدایا ،
اما
فرجامین زایر معبدم بشناس .

  

 بالای صفحه