دیدار

تو
 از شکوه خیمه لیلا می ایی
تا در حریق واحه ی عاشق
گامی به درد بسپاری .
 بر خارها رطوبت پای برهنه اند
 از برکه های بادیه پیغام می برد .

 زنگ کدام قافله در بانگ پای توست
 کاین بی شکیب
درد سیاه را
 همچون حضور دوست
 در استخوان خسته ی خود ، بار می دهد .

 تکرار کن
تکرار کن مرا
 تا شعر من رها شود از تنگنای نای .

 آوای تو بشارت آزادیست .
 و
 لالایی بلند مژگانت
پلک مرا
 تا بی گزند رخوت شبگیر می برد .

 تا
فصل بزرگ دیدن و ماندن
 از مشرق حضور تو برتابد
 تکرار می کنم :
نام تو را .
تو
از شکوه خیمه لیلا می ایی.
بانوی من شکوه غریب شکفته باد .

  

 بالای صفحه