فرخ تمیمی


 پندار

 پشت به خنکای ریگزار
آسمان مرا می نگرد
 و منقار ، در هوای پلکم که نمی جنبد .

 به تفأل می اندیشم
تیز پران ، ابرها را ، اگر به مشرق برانند ،
 کدام دست نوازش
 کدام آتش پا
 کرا به جمله ی بی تاب ماندگان راند ؟

 

 

بالای صفحه | زندگی نامه