مهتاب می دمد هنوز ....

 دیر آمدی اگر در شعرم
اما هنوز
 آنجا می نشانمت که باید
 که من تو را می شنیدم
 رسا باد ! آوای آشنات
 که کلام تو ،
تکرار ما بود .
 من که با نسیمی برخاستم
در تو آویختم ترد نازکم ،
و با تو می رویم و خون تو را می گویم .

باورم هست که سرنوشتی مقدرست
 و گریزی نیست
اگرچه درها فراز .
بیاد دار
که شبگیر می خواندت
 زان پیش که خون شب بر در گاه باشد
 دست بر گوش بگذار
که مهتاب می دمد هنوز .

  

 بالای صفحه