کیجا

کیجا با این همه لطفی که داری
 نمی خواهی شبی با ما سر آری ؟
نمی دانی که در این قلب خونبار
 نمانده طاقت صبر و قراری .

 کیجا این گیسوان دسته دسته
 مرا آشفته و دیوانه کرده ست .
 همین سنجوق و پولک های رخشان
 مرا با خویشتن بیگانه کرده ست .

 کیجا شهر شما شهر عجیبی است
 کسی با ما نیامیزد که : یارم .
تو که از پنجره بوسه پرانی
 نمی خواهی دمی باشی کنارم ؟

 کیجا این دامن پر چین و پرچین
چو افشان می شود بر روی قالی
 بدان نقش و نگار بته جقه
 دلم را می کند حالی به حالی .

 کیجا اندوه غربت درد تلخی است
 نمی دانی که من با من به قهر است
به کام مرد تنها در غریبی
 شراب کهنه را طعمی چو زهر است .

 کیجا هرگز نباید موج دریا
 ببیند شهد در کام من و تو ؟
 نباید ماسه های شور و نمنک
 بگیرد طرح اندام من و تو ؟

کیجا با ما به از این باش زین پس
 که ما در شهر خود دلدار داریم .
ولی اینجا در این شهر مه آلود
 امیدی زان لب خونبار داریم .


  

 بالای صفحه