حماسه

 هرگز نخوانده ام ،
 شعری ز شاهنامه ی فردوسی بزرگ
 گویاتر از حماسه ی خشم نگاه او
 کز پشت میله های گران ، قفل های سرد
 خواند ترانه ها ،
 از صبح زندگی .
از شام بندگی .
هرگز ندیده ام ،
 گلبرگ لاله های لب چشمه سارها
 قرمز شود چو خون شهیدان ... ماه .
 هرگز به گوش خویش ،

 نشنیده ام که رعد خروشان به کوهسار
 باشد رسا ، چو بانگ دلاویز این شعار
 پیروز ....
هرگز نچیده ام ،

از بوستان چهره ی معشوق ، بوسه ای
 شیرین تر از دو بوسه ی گرمی که پارسال
در گیر و دارمرگ بچیدم ز گونه ای ،
 از گونه ی رفیق عزیزم که تیر خورد !


  

 بالای صفحه