زنجیری برای دست شعرم
روزی ز چنگ هر غزل نغزم
عشق و نشاط و خنده فرو می ریخت
در نغمه اش فسانه همی رقصید .
بر زخمه اش ترانه همی آویخت .
هرگز نشد كه از صدف بحری
دری گران به ساحل غم غلتد .
یا گرد شاخسار غزلهایم .
نیلوفر شكست والم پیچد .
امروز دیگرم نه نشاطی هست
نی شور زن پرستی و می خواری
چنگم گسسته مانده و می گرید ،
بر سرنوشت شوم سیه كاری
امروزم از نوازش هر تاری
ریزد ترانه های غم و حرمان ،
آهنگ یك ترانه تكراری :
- مردم از این شكنجه بی پایان
دیگر دلم گرفته ازین آهنگ
تا كی در ابتذال سیه ، مانم ؟
تا كی به چنگ وحشت نومیدی
در گوش چنگ قصه ی غم خوانم ؟
هان ! مردمی كه چشم شما لغزد
روی سواد شعر غم انگیزم
توفان شوید تا چو پر كاهی
در گرد باد مرگ در آویزم .
هان ! مردمی كه گوش شما باز است
تا بشنود ترانه پیروزی
بندی زنید شعر مرا بر دست
تا بر كنید ریشه ی كین توزی .
هان ! دوستان ز راه وفا داری
شعر مرا به خاك سیه ریزید .
با شاعری كه شعله ی نومیدیست
دریا شوید و یكسره بستیزید .
|
