زنجیری برای دست شعرم

 روزی ز چنگ هر غزل نغزم
 عشق و نشاط و خنده فرو می ریخت
 در نغمه اش فسانه همی رقصید .
 بر زخمه اش ترانه همی آویخت .

 هرگز نشد كه از صدف بحری
 دری گران به ساحل غم غلتد .
 یا گرد شاخسار غزلهایم .
 نیلوفر شكست والم پیچد .

 امروز دیگرم نه نشاطی هست
 نی شور زن پرستی و می خواری
چنگم گسسته مانده و می گرید ،
بر سرنوشت شوم سیه كاری

 امروزم از نوازش هر تاری
 ریزد ترانه های غم و حرمان ،
 آهنگ یك ترانه تكراری :
 - مردم از این شكنجه بی پایان

دیگر دلم گرفته ازین آهنگ
 تا كی در ابتذال سیه ، مانم ؟
تا كی به چنگ وحشت نومیدی
در گوش چنگ قصه ی غم خوانم ؟

هان ! مردمی كه چشم شما لغزد
 روی سواد شعر غم انگیزم
توفان شوید تا چو پر كاهی
 در گرد باد مرگ در آویزم .

 هان ! مردمی كه گوش شما باز است
 تا بشنود ترانه پیروزی
 بندی زنید شعر مرا بر دست
 تا بر كنید ریشه ی كین توزی .

 هان ! دوستان ز راه وفا داری
 شعر مرا به خاك سیه ریزید .
 با شاعری كه شعله ی نومیدیست
 دریا شوید و یكسره بستیزید .

  

 بالای صفحه