رخ ترسایی

رخ ترسایی خود را بنما از پس پرده
مهربانا ز که آموخته‌ای این همه غمزه

خون دل جرعه به جرعه همه دوشینه بخوردم
لب من تشنه آن شهد شکر خای تو گشته

ز همه خلق رهیدم که چو رخسار تو بینم
من ندیدم مگر آن دم که چو عقلم برمیده

دل من جام بگشته که در آن جام بینی
رخ و سیمای دل افروز و سرا پای سپیده

جنگ هفتاد و دو ملت همه چون عذر نهادم
در پی اش جمله بدیدم همه هفتاد و دو کشته

تار زلفی ز تو گیرم شود آیا به خیالم ؟
که چو یعقوب بمالم به سر و صورت و دیده

ز تو جلوه چو بریده همه جا هیچ ندیده
همه جا نور تو دیده چو به یادت نگریده

  

 بالای صفحه