گذران عمر

نگرید ای حریفان به دل شکسته من
نروید ای عزیزان ز فغان و ناله من

چو به دوست عهد بستم غم دل بدو سپردم
ز ره جفا درید او دل پاره پاره من

هم از آن دم نخستین که عیان نمود زلفش
به ربود عقل و هوشم صنم گزیده من

چو جزیره نگاهم پر از آب گشته اینک
تو بگو به یارم امشب که نیا به دیده من

ز فلک که رسم دیرین بودش دریدن گل
که بداد یاد یارم که درید جامه من؟

گذران عمر را بین که دمی است آن و این بین
سزد ار خزان نمایی گل نوشکفته من

تو غمین مباش جلوه که خوشند شهریاران
تو بیا بنوش جامی ز خم شکسته من
  

 بالای صفحه