خسرو خوبان

وا اسفاها برفت ، مرغ سلیمان من
عشوه گر ناز من ، خسرو خوبان من

تاخت چو مهر و مه‌ام بر سر میدان مهر
بر سر چوگان گرفت جسم من و جان من

داد چو زلفش به باد یار پری چهر من
کند ز بیخ و بنم هستی و بنیان من

گفت کلامی چو از سیب زنخدان خویش
بی سر و سامان نمود کار به سامان من

تا که بشد آشکار سر نهان گشته‌ام
شاد شدند بر سرش جمله رقیبان من

ای مه سیمین تنم ،‌ قهر مکن از برم
رحم بیاور بدین فکر پریشان من

زار نهادی مرا بی مدد لعل خویش
آب لب لعل تو نسخه و درمان من

اختر بخت رقیب ، تار نما ای صنم
تا به سر آید بتا این شب هجران من

ابر نگاهش چو ریخت قطره‌ای از جلوه‌اش
خواست که خامش کند آتش سوزان من

  

 بالای صفحه