می ناب

هر شب به یاد دوست ره خواب می‌زنم
با هر دو جام چشم می ناب می‌زنم

از آسمان عشق به رخ قطره های شوق
می‌باردم چنان که به رو آب می‌زنم

بر برکه وجود ز عکس مه تمام
نوری به صفحه دل بی تاب می‌زنم

نازم جناب عشق که درگه بلند داشت
هردم سری چو حلقه بدان باب می‌زنم

چون چنگ آفرینش ما کوک تار اوست
من همنواش زخمه به مضراب می‌زنم

جلوه تو شاد باش که یارت بگفت دوش
من بوسه‌ای به چهره شاداب می‌زنم
  

 بالای صفحه