جنون ما

به قاف معرفت آنگه رسی که همچون چنگ
سری به پای فتاده به دل نوای ترنگ

ما در نشسته ایم پریشان به راه باد
روبد ز جان و تن همه اینک غبار ننگ

بیگانه بلبلیم در این بوستان سرا
فیضی ز گل نیایدم آن دم ز بانگ چنگ

طفلان شهر بی خبرند از جنون ما
یا این جنون هنوز نیازرد سزای سنگ

واعظ سخن ز حال دل عاشقان مگو
آیینه خود حجاب ندارد ز نام و ننگ

خال وخط و جمال و نشان لطف سرمدی است
جلوه رسید تا سر کویش به پای لنگ

  

 بالای صفحه