عروس طبع

می‌بینمش به باغ که نسرین شکفت باز
افکند پرده از رخ و بنمود جمله ناز

هوشم برفت از سرو عقلم پی اش دوان
تا چشم ما فتاد بدان یار دلنواز

رندیم و عاشقیم و نظرباز و بت پرست
از چشم شوخ یار بداریم صد نیاز

بر بیستون عشق چو فرهاد کنده‌ایم
خطی به یادگار به یاران اهل راز

غم را زنیم گردن و خوش حلال باد
اینم بود طریقت پیران پاکباز

خوش بشنو این سخن ز ملایک تو نیز هم
بر چنگ جان خویش زن این نغمه را بساز:

” حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست ”
سر می‌زند ولیک از آن جلوه سرو ناز

  

 بالای صفحه