خلوت جانان

آه که خورشید عشق از سر کویت دمید
آهوی مهرت چرا از دل و جانم رمید

آتش عشقت عطش در دل ما می‌فزود
چشمه چشم دلم خشک شد و ناپدید

بحر معلق نگر از عطش کام ما
آب دل خویش را از مژگان وارهید

حافظ دیر و حرم داد ندای کرم
هر که صدف وانمود لولو و مرجان ندید

پیر و مرادم به گفت: هان پسرم هوش دار
روح مصفا گرفت هر که تعلق درید

زلف پریشان بگیر ، دام و دغل وارهان
نیک روش باشد آنک ، صحبت جانان شنید

جلوه خوش خلق ما، با دو صد افزون رجا
کرد دعا بهر ما، خلوت جانان گزید

  

 بالای صفحه