غرقاب نگاه

خوش بود زمانی که دل به یاد تو سر شد
غم بود نشاطی که ز هجر تو به سر شد

هامون رخم دوش ز غرقاب نگاهم
ای دل تو نبودی که ببینی که چه تر شد

ای جان تو گذشتی و چه دانی چه کشیدم
بالله ز فراقت همه عمر هدر شد

بنهاده‌ای ار راه رهایی به جدایی
دل هم پی دلدار هم آغوش سفر شد

اندوه و پشیمانی اگر نیست به رخسار
ما زنده به آنیم که با یاد تو سر شد

من کودک شادان و غزلخوان پگاهم
کینی نه به شب هست ازیرا که سحر شد

جلوه همه عمر غزل گفت و قلم زد
آخر ز پی یار هم آواز سفر شد

  

 بالای صفحه