با خردی عظیمم
 

(( زآب خرد ماهی خرد خیزد ...))




ازماهیان کوچک این جویبار
هرگز نهنگ زاده نخواهدشد .
من خردی عظیم خود را می دانم
و می پذیرم .
اما
وقتی که پنجه فتادن ریگی
خواب هزارساله مردابی را می آشوبد ،
این مشت خشم
برجدار دلم ،
بی گمان ،
بیهوده نیست که می کوبد .



بیست و دوم دی 1348 – تهران



  

 بالای صفحه