صفت تفضیلی

صفت تفضیلی ، آن است که در آخر آن لفط " تر " افزوده شود و مفاد آن ، ترجیح موصوف است بر شخص دیگر که در وجود  صفت با  او شریک و همتاست و آن تنها به آخر صفت و کلماتی که در معنی صفت باشد ، پیوسته شود ، مانند : گوینده تر ، شتابنده تر ، فزاینده تر ،  گریانده تر ، مردتر  ،  برتر

صفت تفضیلی به یکی از سه طریق زیر استعمال می شود :

1- با " از " :  خرد از مال سودمندتر است .
2- با " که"  :  دانش ، بهتر که مال . سیرت ، پسندیده تر که صورت .
3- با  اضافه  ، چنانکه گوییم :  تواناتر ِ مردم کسی است که دانایی او فزونتر باشد .
 

هر گاه بخواهند صفت تفضیلی را اضفه کنند :  " ین " در آخر آن می آورند :  بزرگترین ِ شعرای ایران ، فردوسی است .

الفاضی از قبیل : مه ، به ، که  و بیش به معنی صفت تفضیلی استعمال می شوند و در آخر آن نیز " ین " در می آورند ، مانند : مهین ، بهین ، کهین .

 هر گاه " ین " در آخر صفات تفضیلی در آید ، افاده ی معنی تخصیص کند ، مثل : کمترین ، فاضلترین .

در این حالت اگر صفت تفضیلی را اضافه کنند ، ما بعد آن را جمع آورند ، مثل : بزرگترین ِ مردان و فاضلترین ِ رجال امروز اوست .
و بدون اضافه باید لفظ مفرد استعمال شود : تواناترین مرد ، بیناترین شاگرد .