دعا

صیغه ی دعا از صیغه سوم شخص مضارع  گرفته می شود و میان  علامت مضارع که " د " آخر باشد و حرف قبل از آن " الف "  در آورند  و  در مورد نفی " م" بر آن افزایند  :  باد و مباد  (  در اصل بودا و مبواد  بوده است ) کناد و مکناد ، بیناد و مبیناد ، رساد و مرساد ، ریزاد و مریزاد و گاه " ب "  تاکید  مانند امر بر سر دعا در می آید /

در بعضی فعل ها  صیغه ی دعا صرف می شود ، در هشت صیغه مانند  : مباد ، مبادم ، مبادت ، مبادی ، مبادش ، مبادمان ، مبادتان ، مبادشان و باد و بادم ، بادت  الی  آخر و امروز جز صیغه ی مغرد  غایب ( باد ، مباد )  متداول نیست.

و گاه   "  الف " دیگری نیز پس از  صیغه  دعا بیفزایند : مبادا ، بادا
 

گاهی نیز " الف " دعا  را بعد از فعل مضارع آورند :
منشینَدا از نیکوان جز تو کسی بر جای ِ تو       کم بیندا جز تو کسی آن روی شهر آرای تو