مضارع

فعل مصارغ  همان  ریشه  یا صیغه ی فعل امر است که " د "  ماقبل مفتوح به آخر آن  افزایند و این قاعده  در تمام  افعال قیاسی و سماعی جایز است  و تغییر پذیر نیست  چون :  کن و کد ، زن و زند ،  آی و آید ،  انداز و اندازد

پس از آن که بدین طریق سوم شخص مفرد مضارع به دست آمد ،  به وسیله ی  ضمایر آن را صرف می کنیم :

کوشد               کوشم                 کوشی
کوشند                 کوشیم                کوشید
می کوشد              می کوشم               می کوشی
می کوشند                می کوشیم                 می کوشید

و برای مستقبل ،  فعل معین " خواستن "  را بر سوم شخص مفرد ماضی از همان فعل افزایند :

خواهد کوشید                 خواهم کوشید                 خواهی کوشید
خواهند کوشید                خواهیم کوشید                 خواهید کوشید