|
|
|||
|
دستور زبان فارسی <
فهرست
قطعات ادبی < ورودی
> دستور زبان فارسی |
|||
مفرد و جمعمفرد ، آن اسمی است که بر یکی دلالت کند : مرد
، شیر ، باغ ، پسر ، خانه علامت جمع در زبان فارسی ، " ان " یا " ها " است که به آخر کلمات اضافه می شود . در زبان فارسی بعضی از کلمات را تنها با " ان " جمع می بندند و برخی با " ها " و بعضی را با " ان " و " ها " هر دو جمع می بندند . 1- جانوران با "ان" جمع
بسته می شوند : مردان ، زنان ، پسران ، شیران ، مرغان در کلماتی که به " ه" غیرملفوظ ختم می شوند در جمع "ه" آنها
به "گ" تبدیل می شود : بنده -> بندگان ، تشنه -> تشنگان که بهتر
است "ه" را باقی بگذارند و از نوع دیگر جمع استفاده کنند مثلاً
خانه -> خانه ها کلمه ی "نیا" که به معنی "جد" است در جمع ، پیش از علامت جمع "ک" اضافه می شود و می شود : نیاکان ، چون در اصل این کلمه نیاک بوده و در جمع به اصل خود باز می گردد . "سر" و "گردن" هر گاه به معنی عضو بدن باشد با "ها" جمع می شود و هر گاه مقصود ، اشخاص بزرگ و رئیس باشد با " ان" جمع می شوند مثل : سران ِ لشکر
کلمات زیر بر خلاف معمول ، همانند عربی با "ات" جمع بسته
شده اند و صحیح آن است که از استعمال آنها خودداری شود :
|
|||
|
|
|||
|
|