آوردن " ی " نکره در آخر عدد و معدود
هرگاه در آخر معدود " ی " نکره بیاید ، تقدم آن بر عدد
، روا باشد :
مردی پنج برفتند ، سالی دو برآمد .
در این صورت ، عدد ، معنی وصفی به خود می گیرد
"ی " نکره در عدد " یک " گاهی به آخر عدد و معدود متصل
می شود :
یکی کودکی مهتر اندر برش پژوهنده زند و استا
سرش
یا آن که تنها به عدد متصل می شود :
به قلب سپاه اندرون نوشزاد یکی ترکِ رومی به سر بر
نهاد
گاهی تنها در آخر معدود ذکر می شود
در شعر ، معدودی را که " ی " نکره به آخر آن متصل نشده باشد ، بر عدد ،
مقدم می توان داست :
بسی رنج بردم درین سال سی عجم زنده کردم بدین پارسی
که اصل در آن " سی سال " بوده است
معدود را گاه با " از " استعمال می کنند :
گر صد هزار از گهردار تیغ ز پیش و
پس خود همی تاخت میغ
هزار اسب رود از فسیله گزید دو ره ده هزار از بره سر
برید
|
