آوای آزاد »  شاعران » اردلان سرفراز »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

اینه

 رو می کنم به اینه
 رو به خودم داد می زنم
 ببین چه قدر حقیر شده
 اوج بلند بودنم
 رو می کنم به اینه
 من جای اینه می شکنم
 رو به خودم داد می زنم
 این اینه س یا که منم
 من و ما کم شده ایم
 خسته از هم شده ایم
 بنده ی خاک ، خاک ناپاک
 خالی از معنای آدم شده ایم
 رو می کنم به اینه
رو به خودم داد می زنم
ببین چه قدر حقیر شده
اوج بلند بودنم
 دنیا همون بوده و هست
 حقارت از ما و منه
 وگرنه پیش کائنات
 زمین مثل یه ارزنه
زمین بزرگو باز نیست
 دنیای رمز و راز نیست
 به هر طرف رو می کنم
راه رهایی باز نیست
من و ما کم شده ایم
خسته از هم شده ایم
بنده ی خاک ، خاک ناپاک
 خالی از معنای آدم شده ایم
 دنیا کوچک تر از اونه
که ما تصور می کنیم
 فقط با یک عکس بزرگ
چشمامونو پر می کنیم
به روز ما چی اومده
من و تو خیلی کم شدیم
 پاییز چه قدر سنگینی داشت
که مثل ساقه خم شدیم
 من و ما کم شده ایم
خسته از هم شده ایم
بنده ی خاک ، خاک ناپاک
خالی از معنای آدم شده ایم
رو می کنم به اینه
رو به خودم داد می زنم
ببین چه قدر حقیر شده
اوج بلند بودنم
رو می کنم به اینه
من جای اینه می شکنم
رو به خودم داد می زنم
این اینه س یا که منم
رو می کنم به اینه


  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009